Knygos anotacija

Powiada się, że każda prawdziwa świątynia jest
odbiciem Wszechświata: mieszczą się w niej
Niebo oraz Ziemia, świat ludzki oraz symbole wieczności.
Kaplica opiekuna Litwy także obejmuje całą widzialną
oraz duchową rzeczywistość.

Po kilku stuleciach, w wieku XVII ideał świętości
Kazimierza opowiedziany został w nowym barokowym
języku. Był to język ruchu i namiętności,
metafory oraz paradoksu. Pochylone i łamane linie
architektoniczne kaplicy ukazują ambicję Kazimierza,
by zbliżyć się do Boga. Girlandy owoców oraz ziół
przypominają bezmierny plon duszy, którego dostarcza
życie w jedności z Jezusem.

Kaplica św. Kazimierza była budowlą prestyżową.
Pomyślana była jako monument rodzinny łączący żywą,
szczególnie na Litwie, tradycję jagiellońską z tradycją
dynastyczną Wazów. Zygmunt i Władysław prezentowali się
widzowi nie tylko jako spadkobiercy, ale jako potomkowie
po kądzieli, jako „krew Jagiellońska“.

historyk sztuki prof. Mariusz Karpowicz